zondag 10 april 2016

Over afstuderen, moeilijke keuzes en mezelf


De reden dat ik deze blogpost schrijf, - op dit onmenselijke uur waarop ik normaal gezien zou slapen of aan de toog zou hangen- is dat als ik zelf een lezer was van deze blog, ik me vragen zou beginnen stellen. De eerste vraag zou zijn: "Is Veronique zo lui dat ze niet meer post?" de tweede zou dan zijn: "Leeft ze nog wel?". De eerste vraag ga ik even onbeantwoord laten, op de tweede kan ik volmondig "ja" antwoorden. Soort van toch. Ik ga hier ook niet aankondigen dat ik weer volledig terug ga zijn, want ik wil niemand iets wijsmaken. 



Toch wil ik jullie wel op de hoogte houden van hoe het nu eigenlijk gaat. Zoals sommige van jullie misschien wel weten, zou ik normaal in juni afstuderen. Voorlopig lijkt dat zeker nog mogelijk maar laten we het vel niet verkopen voor de beer geschoten is. Het zal nog hard werken worden die laatste maanden en dat besef ik maar al te goed. Maandag begin ik aan vier weken stage, daarna nog een examentaak maken, bachelorproef afwerken en nog een herexamen knallen. Ik word al moe als ik er nog maar aan denk. Toch hou ik m'n rug recht en blijf ik er voor gaan want dit is hetgene waar ik de afgelopen 2,5 jaar voor gewerkt heb. Het heeft me bloed, zweet, tranen, relaties en sociaal leven gekost maar ik geraak er wel. 

Wat ik langs de andere kant ook wel beseft heb, is dat ik niet alles even goed kan doen. Dat ik me niet voor tien dingen tegelijk even goed kan inzetten. Daarom moeten er keuzes gemaakt worden. Op de blog wordt al wat minder gepost en ook op een ander vlak heb ik een belangrijke knoop doorgehakt. Ik ga er niet op ingaan wat dat precies was, maar laat me je wel vertellen dat ik er van wakker gelegen heb. Ik heb erover gepraat met Julie, met mijn ouders, met vriendinnen van school en natuurlijk ook met Toon. Ondanks het feit dat ik verschillende dingen gehoord heb, was er één ding dat heel vaak terugkwam: "Denk aan jezelf. Zie dat het voor jou haalbaar blijft." Dat heb ik dan ook maar gedaan en er viel zo'n last van mijn schouders op het moment dat ik die beslissing nam. 

Voor diegenen die denken dat ik mijn relatie verbroken heb na nog net geen vier maanden, geen paniek. Toon en ik zijn nog steeds enorm gelukkig samen. Ondanks mijn kort lontje en gemengde signalen soms houdt hij het nog altijd vol met mij. Verdient toch wel een klein applausje. Ondanks het feit dat er in een relatie heel veel tijd en energie kruipt, zou ik dit toch niet zomaar opgeven. De laatste tijd heb ik veel aan Toon gehad.  Hij studeert dan ook wel lerarenopleiding maar doordat hij een jaartje - anderhalf eigenlijk, maar dat hoort hij niet graag -  lager zit, hebben wij twee totale andere roosters. Mijn semester bestaat voornamelijk uit stage en opdrachten van thuis uit, terwijl hij nog wel zo goed als dagelijks zelf naar de les moet. Dit maakt het soms wat moeilijker en heel spontaan dingen doen, is de laatste tijd vrij onmogelijk geweest. Achja, dat komt nog wel. 

Hoe het dan uiteindelijk voor de rest met mij gaat? Best wel prima. Momenteel moe na een drukke dag  week. Het besef dat af en toe voor mezelf kiezen helemaal oké is, blijft in mijn achterhoofd zitten en dat voelt goed. Natuurlijk moet ik mijn stages voorbereiden, natuurlijk moet mijn bachelorproef goed zijn, maar ik probeer wat meer water bij de wijn te doen. Als ik goed heb doorgewerkt, zal ik mezelf ook dat dagje of avondje vrij gunnen. Misschien soms zelfs wat te veel. ;) Schrik dus niet als ik ook de komende weken niet aan mijn vier artikels per week kom, want ik verwacht echt niet dat me dat gaat lukken en ik leg het mezelf ook niet op. Ik wil nog altijd het plezier in het bloggen behouden. Dat gaat helaas niet als ik 's avonds laat besef dat ik nog een artikel voor de volgende dag nodig heb en dat ik dat dus nog moét schrijven. Af en toe zal ik wel een teken van leven geven want ik kan het toch niet missen. Soms moet ik wat kunnen ratelen, zoals nu, en welke plek is beter dan mijn eigen kleine stukje internet. 

See you soon, darlings. 

Liefs
Veronique


1 opmerking:

  1. Veel succes met alles Vero! Ik snap perfect hoe je je voelt, ik ben mezelf zo ook al een aantal keer tegengekomen en op de rem moeten gaan staan (ook soms dingen die ik echt graag doe even aan de kant moeten zetten). Soms is dat nodig om tussen de drukke agenda door gewoon terug wat te kunnen genieten van de 'kleine deugden' van het leven ;). Veel succes! Lize

    BeantwoordenVerwijderen