donderdag 9 april 2015

Personal | De zeekoe


Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik het grootste deel van de tijd best wel tevreden ben met mijn uiterlijk. Uiteraard heb ik, net zoals de meeste van de vrouwen, wel mijn momenten dat niets goed is en ik in staat ben om een of andere plastische chirurg in te huren. Die momenten noem ik 'de zeekoe'. Waarom een zeekoe? Dat is nu net iets origineler dan jezelf een gewone dikke koe te noemen, niet waar? 


Waar deze frustratie nu plotseling vandaan komt? Wel, dankzij het feit dat men hier in Polen allemaal dingen verkoopt die nét te klein zijn. Het begon nog best grappig. Een erg mooie blouse die eigenlijk wel paste, mooi zat maar toch dat tikkeltje te krap was aan mijn borsten. Ik vond het best spijtig maar kon er natuurlijk wel om lachen. Er zijn genoeg vrouwen die dromen van een iets grotere boezem en aangezien de mijne nog niet dramatisch is, doe ik niet moeilijk. 

De 'ik ben een dikke zeekoe'-bui komt eigenlijk vooral door kleedjes te passen. Waarbij ik weer het probleem heb dat mijn borstkast te breed is. Het zou flauw zijn om het enkel op mijn borsten te steken maar ik ben nu eenmaal nogal stevig gebouwd vanboven en dan durft het wel eens te gebeuren dat maatje 40 niet past. Helaas! Goed, andere winkel en hopelijk meer geluk! 

Met goede moed ging ik de tweede winkel met kleedjes binnen maar ik zag er niet al te veel naar mijn goesting. Toch eventjes verder gekeken, een paar kleedjes gepast maar helaas. Maatje 40 is niet mijn maat maar ook maatje 48 is niet voor mij gegund. Alsof in Polen oftewel iedereen die tussenmaten draagt oftewel dat die niet eens gemaakt worden omdat ze ervan uitgaan dat zulke mensen niet bestaan. Op zulke momenten krijg ik toch wel een krop in de keel en tranen in de ogen. Zeker wanneer mijn zus (die een iets smaller bovenlijf heeft dan ik) die kleedjes wel dicht krijgt. 


Zelfvertrouwen is dus een heel fragiel iets. Moeilijk op te bouwen soms en vrij snel te vernielen. Ik denk dat de meesten mij net kennen als iemand die overloopt van zelfvertrouwen maar niets is minder waar. Ik ben net het type dat vanbinnen erg onzeker is maar dit vaak probeert te verbergen door er zelf mopjes over te maken. Een klein beetje om de rest al maar voor te zijn. 

Waar ik nu precies met deze blogpost heen wil? Heel simpel eigenlijk. Het is menselijk om eventjes je zelfvertrouwen te verliezen en je absoluut niet goed in je vel te voelen. Hou daarom alsjeblieft rekening met de gevoelens van anderen. Je weet nooit wat er bij hen vanbinnen omgaat. Hiermee wil ik niet zeggen dat je je mening niet mag uiten maar doe dit op een beleefde manier en ga niet expres liggen beledigen. Daar bereik je niets mee. Ondertussen ga ik nog eventjes 'genieten' van mijn dikke dagen en dolgelukkig zijn wanneer ik eindelijk iets vind wat mij staat. Waarschijnlijk zullen dit schoenen zijn. Schoenen zijn meestal goed, lief en geven je niet het gevoel dat je een of ander groot gestrand zee zoogdier bent. Niet moeilijk dat ik een schoenen - en handtassenverslaving heb... 

Liefs
Veronique

1 opmerking:

  1. Wauw, sterk van je dat je dit artikel plaatst. Ik denk dat dit iets is dat veel mensen wel eens meemaken, ikzelf ook. Toch wel blij om te lezen dat ik niet de enige ben.
    Je moet je inderdaad kunnen optrekken aan de positieve dingen, maar ook tijd geven om zo'n momenten even aan de oppervlakte te laten komen.

    BeantwoordenVerwijderen