woensdag 18 maart 2015

How life's going at the moment


Ik deel heel veel met jullie via de wekelijke life through my eyes op maandag maar ik merk eigenlijk wel dat ik in die artikels erg oppervlakkig blijf. Niet dat ik dit bewust doe maar ik klaag en zaag niet graag online tegen jullie. Indien jullie mij ook buiten Vero does this om kennen, doe ik dat waarschijnlijk wel een stukje meer (als in: best wel vaak). Misschien is het toch ook wel even tijd om met de rest wat meer open kaart te spelen, gewoon om toch eventjes wat meer over mezelf in het hier en nu te vertellen. 

Laten we eerst eventjes met Vero does this beginnen. Ondanks dat het aantal volgers heel stabiel blijft, heb ik (en Julie denk ik ook) toch wel het gevoel dat we vooruit gaan. We mogen volgende week namelijk naar een persevent van Bourjois in Brussel en krijgen ook meer en meer persberichten binnen. Ik merk dat dit veel nogal culinaire dingen zijn waar we eigenlijk weinig aandacht aan besteden maar toch blijft het leuk. Langs de ene kant wil ik de blog echt heel serieus nemen maar langs de andere kant probeer ik het toch ook wat te relativeren. Julie is wat bang dat ik ga slabakken (of bedoelde ze nu echt "sla bakken"? :p) maar ik denk dat ik op een punt ben gekomen dat ik me eventjes afvraag welke richting ik nu precies weer uit wil. Ik wil gewoon mijn oorspronkelijke doel niet uit ogen verliezen en dat was nog altijd het schrijven omdat ik het leuk vind. 

Nu over de meest tijd rovende van mijn bezigheden: school. Mijn stage in februari is vrij goed verlopen, niet schitterend maar op zich ben ik wel best tevreden. Het grote probleem met school is ook dat ik daar het wat aan het verliezen ben. Ik heb erg veel werk maar ik kan er geen grip op krijgen. In mijn hoofd ontbreekt ineens mijn oh zo trouwe overzicht over wat er nog allemaal moet gebeuren en dan schiet ik intern in paniek waardoor ik uiteindelijk tijd verspil of gewoon helemaal niets nuttigs doe op dat moment. Een van de dagen ga ik eens wat vroeger naar school gaan om in m'n eentje eens rustig te gaan zitten en voor mezelf een overzichtje te maken met wat er nog moet gebeuren. 

Dat in paniek schieten, brengt mij dan op een volgend punt. Mensen kennen mij als een rustig persoon, weinig last van stress maar soms voelt het voor mezelf toch alsof ik gewoon een knap stukje toneel speel, onbewust. Ik weet van mezelf dat ik goed kan presteren onder tijdsdruk maar die korte nachtjes daardoor wegen na een tijdje toch vrij zwaar. Om dan nog maar te zwijgen over het feit dat ik met haken en ogen aan elkaar hang en niet weet wanneer ik die ontsteking op m'n knie en enkel eindelijk eens kan laten rusten. 

Kijk, het klonk nu allemaal misschien een beetje dramatisch en ja, natuurlijk heb ik ook nog andere dingen aan mijn hoofd die ik niet vermeld heb maar eigenlijk mag ik niet al te hard klagen. Het leven heeft op dit moment ook echt zijn mooie kanten en het is moeilijk om een evenwicht te vinden tussen het vertellen van zowel de goede als slechte kanten (ik ben namelijk hevig allergisch aan blogsposts waarbij je je meisjes voorstelt die ter plaatse staan te springen en yay roepen, want ze zijn toch zo positief). 

Goed, waar zat ik: ik kan dus eigenlijk niet al te hard klagen en die credits gaan toch wel naar de fantastische vrienden die ik heb. Ik heb altijd wel iemand die er voor mij is en als de ene voor het ene moment niet zo geschikt is, zal het wel voor een ander moment zijn. Wat momenteel wel mijn grote lot uit de loterij is, is Mathias. Ja, hij kan soms lastig doen (en ik moet sowieso niet onderdoen) en ja, soms zou ik impulsieve dingen kunnen zeggen maar om de een of andere reden is het absoluut niet moeilijk om toch te zeggen dat dit een goede relatie is en dat ik hem echt graag zie. Het voelt zo bizar juist aan dat het eng wordt en ik echt hoop dat het zo mag blijven duren. 

Voor ik jullie al te lang bezig hou met dit, voor de meesten volgens mij toch vrij saaie stuk, wil ik vooral nog zeggen dat het leven nu eenmaal zijn ups en downs heeft. Het kan niet altijd perfect zijn, je kunt niet altijd even veel tijd voor jezelf nemen maar toch probeer ik ook tijdens die drukke momenten even stil te staan en te genieten van waar ik mee bezig ben. Ik krijg op bepaalde vlakken enorm mooie kansen waarvoor ik beide pollekes (handen) mag kussen. 

Bedankt voor het lezen, darlings

Liefs
Veronique 

P.S.: Ik schreef dit in de nacht van dinsdag op woensdag en wilde het eigenlijk ook onmiddellijk publiceren maar natuurlijk begaf mijn internet het toen ineens. #FirstWorldProblems 

P.P.S.: Slaapzacht. x 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten