zaterdag 10 januari 2015

Symptomen van de blok


Ik typ dit artikel terwijl ik ontbijt, nu ja, terwijl ik zou moeten ontbijten. Het is kwart voor 9 's ochtends en ik ben al ongeveer anderhalf uur wakker na een nachtje van nog geen vier uur slaap. Pittig zou je denken en dat is het dan ook wel. Toen ik net wakker was, had ik precies enorm veel energie. Ondertussen ben ik dankbaar dat iemand ooit koffie heeft uitgevonden. Jullie raden het misschien al wel of weten het vanuit mijn wekelijkse photodiary maar ik zit momenteel in wat wij "de blok" noemen. Oftewel de weken voor je examens die bedoeld zijn om te studeren. Ik merk aan mezelf dat er dan enkele dingen zijn die weer elke keer terugkomen: de symptomen van de blok. 

Normaal gezien ben ik het type dat om de twee dagen haar haar wast omdat ik er absoluut niet tegen kan wanneer dat vettig was. Eergisteren heb ik het nog eens gewassen en ik kon me oprecht niet meer herinneren wanneer de laatste keer daarvoor was. Shame on me but ain't nobody got time for that! Tijdens de blok redeneer ik meestal dat wanneer ik niet gezien wordt door andere mensen dan ons gezin, het ook niet uitmaakt hoe ik eruit zie. 


Wat voor mij tijdens de blok ook een constante is, is dat ondanks het feit dat ik meer dan acht uur slaap gehad heb, ik op elk moment van de dag een dutje wil doen. Net opgestaan? Bwah, kom, nog eventjes een kwartiertje gaan liggen. - Drie uur later - "Nog vijf minuutjes mama... Dan zal ik wel beginnen leren." Ook mijn uitstelgedrag begint steeds harder op te vallen. Als ik pauze neem om te eten of iets dergelijks, bedenk ik altijd een bepaald uur dat ik zou willen beginnen leren. 9 van de 10 keer is het een stuk later wanneer ik ook echt begin te leren. "Nog deze blogpost lezen en dan begin ik... Oh, vooruit, nog eentje dan!" 

Samen met die onoverwinbare vermoeidheid komt ook een hele aparte soort humor daarboven. Plotseling is alles grappig en bij het minste lig je in een deuk. Vermoeidheid of stress? Geen idee, soms wel best gênant als je ineens moet lachen om iets wat de rest absoluut niet amusant vindt. Of je lacht gewoon veel harder dan anders met dingen. Zo heb ik woensdagavond plat gelegen van het lachen met "Tegen de sterren op" terwijl ik hier meestal gewoon eens bij gniffel. 

Tijdens de blok merk je trouwens ook dat er drie soorten mensen zijn: mensen die niet delen en niets hoeven, mensen die je samenvattingen gebruiken en er niets voor teruggeven en natuurlijk mijn favoriete groep: de mensen die je doodgraag ziet omdat ze je in ruil voor jouw samenvatting er een geven van een ander deel en dit bespaart je nu eenmaal heel veel werk. Van die laatste categorie heb ik een groepje vriendinnen en dat zijn oprecht helden! Nathalie, Lisa & Zoë: als jullie dit lezen, merci mannekes! Jullie zijn mijn helden van deze blok! 



Dat doet mij denken aan mijn geweldig sociaal leven tijdens de blok... Oh, wacht, welk sociaal leven? Mijn beste vrienden op dit moment heten Engels, Nederlands en pedagogische en didactische vorming. Ik vermoed wel dat deze vriendschap maar van korte duur is en we na de examens niet echt samen op café een pint gaan pakken. Doet mij eraan denken dat ik tegenwoordig als ik op café zit (te wachten om te mogen beginnen werken) wel vaak een cursus mee heb. Ik zeg niet dat ik er altijd iets mee doe maar het is toch fijn te weten dat je je wachttijd er nuttig kunt besteden als je wilt. 

Een laatste ding wat ik nog zeker aan mezelf merk tijdens een periode als deze is dat ik enorm prikkelbaar ben. Dat kan gaan over de stomste dingen en iedereen treft er schuld aan behalve ik. Dus wanneer ik voor de 20e keer mijn kleine teen stoot aan mijn bed zou ik nog durven beweren dat iemand mijn bed wat verzet heeft. Gewoon om niet toe te moeten geven dat ik gewoon onhandig en onvoorzichtig ben. Of geplaag van papa of m'n zus, ik zou denken dat ze ondertussen toch al moeten weten dat ze dat tijdens de blok niet moeten proberen maar nee elke avond is het weer zo ver en dit eindigt dan in een chagrijnige reactie of een tranenwaterval met de terugkerende vraag: "Waarom kunnen jullie mij nooit eens een dag gerust laten?!" 

Ja, de blok, zware tijd. Maar head up & keep going want uiteindelijk als ik afgestudeerd ben over anderhalf jaar zal ik blij zijn dat ik deze moeite gedaan heb. - Of maak ik mezelf nu maar iets wijs? - 

Aan alle andere studenten onder jullie: Veel succes! Ik leef met jullie mee. 

Liefs
Veronique 

PS.: Nu is het tijd om echt te ontbijten & daarna te beginnen leren! (See what I'm doing here? ;) ) 

4 opmerkingen:

  1. Heel veel succes, ik moet er helaas ook weer aan geloven..

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Man, als ik dit lees ben ik echt ZO blij dat het studeren al jaren achter mij ligt ;-) Zo zwaar!

    BeantwoordenVerwijderen