maandag 7 oktober 2013

What about friends and Hallelujah?

Tijd om weer even kort stil te staan bij wat mij op dit moment in gedachten bezig houdt. Het is weer erg persoonlijk en ook redelijk serieus dus als je daar niet zoveel zin in hebt, ik snap het mocht je wegklikken. Maar soms vraag ik me echt wel af of ik van mezelf wel kan zeggen dat ik voor anderen een goede vriendin ben. Ben ik daarvoor niet teveel met mezelf bezig? 

Zoja, is dat iets typisch voor mij of is dat eerder iets typisch menselijk? Dat als het erop neer komt, we toch altijd eerst aan onszelf en onze eigen problemen denken? Hoe onbenullig eigenlijk ook? Ik zeg niet dat ik dit altijd doe of dat iedereen dit altijd doet maar ik betrap me er soms wel op datn wanneer iemand anders z'n verhaal doet, ik al denk: "Wanneer is het gepast om van onderwerp te veranderen om mijn verhaal te vertellen?" Ik probeer het dan ook wel uit m'n hoofd te zetten en eens ├ęcht naar de andere te luisteren maar dit is niet altijd even gemakkelijk. 

Wie weet wat denken jullie nu wel niet over mij. Geloof me, ik doe m'n best om mezelf af en toe eens naar een tweede plaats te schuiven en soms lukt dat. 't Is een begin, niet? 
Wat Hallelujah ermee te maken heeft? Heel simpel. Het is en het blijft nog altijd m'n favoriete liedje en ineens had ik daarnet het gevoel dat'k het weer moest opzetten. Ondertussen speelt het al de 5e keer op rij af. 


En elke keer weer, kippenvel. Zowel bij het zinnetje hierboven als bij "And from your lips she drew the Hallelujah."

Liefs
Veronique

P.S.: Dit is geschreven van zondag op maandag om half 1. Zulke random nadenk momenten als hierboven komen meestal niet ergens in de namiddag, daarom dat ik even verteld dat ik het gewoon iets later heb ingepland. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen