dinsdag 9 juli 2013

Oh Oh Marmaris

Marmaris, een kuststadje in Turkije met erg gezellige winkeltjes, een mooie haven en natuurlijk niet te vergeten: de barstreet. Net zoals Cherso z'n 'strip' heeft, kennen de toeristen daar één centrale plek om uit te gaan. 


Deze hadden Elke en ik al snel gevonden en al de eerste avond waren we er eens doorgewandeld. Veel toeristen maar ook de lokale bevolking zag je er regelmatig rondlopen. Zo zijn we zondagavond al meegenomen geweest naar de "Sugar hut". Een erg leuke discotheek die op dat moment gezellig druk was. 

Op maandagavond hadden we om 20u15 afgesproken voor een activiteit van SunPlugged. Een onderdeel van de touroperator voor jongeren. We zouden kennis maken met de barstreet door middel van een kroegentocht. Vooraf betaalden we 10 euro en in elke discotheek kregen we een gratis shotje. We hadden er enorm veel zin in en aangezien we in het hotel pas om 19u30 aten, hebben we bijna moeten lopen om op tijd te zijn. Toen we daar aankwamen was er nog bijna niemand en blijkbaar was er tegen de andere groepen gezegd dat ze er pas om 21u moesten zijn.. Tsja, dan hadden we ook rustiger (en meer) kunnen eten!


De eerste discotheek waar we naartoe gingen was Club Rembrandt. Daar werd de muziek pas opgezet toen we er waren... Helaas was onze groep ook de enige die we daar zagen. Het gratis shotje proefde naar limonade en de rest van het drinken was erg duur. Je kunt je al wel voorstellen dat ik eens een veelzeggende blik naar Elke wierp. Die zij met eenzelfde beantwoordde. 

Toen kwam, in onze ogen, het meest belachelijke van heel de avond. We moesten een eed afleggen met onze rechterhand omhoog. "Ik zal geen shotje weigeren, niet op stoel of kruk gaan zitten, kreupel naar huis gaan, stijf zijn door het dansen, niet in ons eigen hotel slapen... etc.." Yeah right. Als mijn voeten pijn doen, ga ik zitten en deze nacht snurk ik rustig in m'n eigen bed in Pasa Bey. 

Een klein uurtje later vertrokken we richting B-52. Een discotheek buiten. Ik verveelde me dood om heel eerlijk te zijn en Elke vloog in de cocktails. Dit vertelde me ook al genoeg maar ik wou niet beginnen 'stoken'. Dus lachte ik nog maar eens naar haar en deed ik enkele danspasjes. Hier zijn we niet al te lang gebleven en we gingen verder naar 'Green House'. 

Hier waren we weer helemaal alleen en de rest werd precies weggejaagd. Toen was het genoeg voor mij en Elke. De twee overgebleven discotheken (en shotjes) konden ons gestolen worden. We vertelden tegen een koppel waarmee we hadden gepraat dat wij weg waren en gingen opzoek naar de uitgang. - Dit natuurlijk zo stiekem mogelijk zodat het niet zou opvallen, helaas kozen we eerst de verkeerde deur - Hierna zijn we weer de bazaar ingeweest en met Danyal en Davut naar Bono geweest. Hierover later meer! ;)

Moraal van het verhaal, volg niet zomaar de touroperator. Die kiezen de duurste discotheken uit waar amper iemand rondloopt. Ga zelf op ontdekkingstocht of laat je leiden door de plaatselijke bevolking. Maar pas wel een beetje op, want uiteindelijk kun je enkel op jezelf vertrouwen (en de personen met wie je op reis bent). 

Liefs
Veronique


Geen opmerkingen:

Een reactie posten