donderdag 16 mei 2013

Julie: 30 days challenge, dag 17


Day 17: Your highs and lows of this past year

Deze vind ik vrij moeilijk… Ik ga sowieso positieve (en negatieve) dingen vergeten te vermelden. Daarom ga ik het proberen kort te houden.
Highs: Highs zijn er eigenlijk heel veel geweest. Alles wat ik samen kan doen met Nick vind ik super! Zowel de 4 dagen naar Parijs van afgelopen week, onze vakantie in Tenerife van september, als gewoon de kleine dingen zoals samen naar series kijken of een dagje naar Antwerpen gaan.
Ook wanneer we samen met Veronique iets doen vind ik het altijd echt gezellig. Het schoolbal, de jaarlijkse quiz, samen naar de Candela… Allemaal dingen waar ik toch enorm van kan genieten en de tijd van uit het oog verliezen!


Op het gebied van school had ik in januari ook echt een high. Voor het eerst in 4 jaar ben ik er in geslaagd om voor geen enkel examen te buizen. Ik was echt enorm blij toen ik alleen maar voldoendes zag staan, en het afstuderen kon dan eindelijk echt in zicht komen.
Gewoon elke kleine herinnering die ik heb aan fijne momenten is een high voor mij. Ik kan niet iets spectaculairs opnoemen wat zo anders was dan andere jaren… Maar dat hoeft ook niet vind ik!
Lows: De grootste, en enige die ik hier ga bespreken, low is het verliezen van een vriend. Michiel was de beste maat van Nick op de hogeschool. Ze reden samen naar school en naar huis, en ook ik mocht vaak genoeg meerijden. Samen deden ze hun stage, hun eindwerk en nadien ook vakantiewerk op hun stageplaats. Ik kende Michiel niet ZO goed als Nick maar ook ik kon het echt goed met hem vinden. Ik ben hem bijvoorbeeld een keer tegengekomen in de winkelstraat toen ik alleen was en hij ook, en toen hebben we echt een hele tijd staan babbelen en lachen.



Zijn grote passie was motorrijden. Hij deed dit bewust op circuit omdat hij het op de gewone baan veel te gevaarlijk vond… Helaas is het circuit in Mettet toch zijn laatste race geworden. Zijn dood kwam uiteraard als een helse schok binnen omdat het zo onverwacht was. Nog steeds denk ik elke dag aan hem, en post ik nog geregeld iets op zijn facebook. Zijn overlijden was echt een grote klap en deed me meer en meer beseffen dat het elke moment gedaan kan zijn. Op onze leeftijd hoor je geen vrienden te begraven maar groot- of overgrootouders. Dat is ook niet fijn, maar dat is nu eenmaal hoe het leven in elkaar zit. Iemand die op 22-jarige leeftijd op zulke manier uit het leven gerukt wordt is dat niet. Het is een kleine troost dat hij gestorven is terwijl hij deed wat hij graag deed. Maar toch heb ik het er soms nog moeilijk mee en zou ik zo kunnen beginnen huilen. Laat staan dat ik me kan inbeelden hoe dit voor zijn ouders, zussen, beste vrienden en familie moet zijn… Michiel, weet dat je elke dag gemist wordt.

Julie x




2 opmerkingen:

  1. Mooi Julie ! :)

    Hij wordt idd elke dag gemist!!
    Wij horen op deze leeftijd geen vrienden te begraven, da's nu is iets wa ik élke dag opnieuw denk...

    Trouwens, uwen 'high' in januari op school, da was geen toeval hé ;) Met een beetje hulp van daarboven...

    x

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dankjewel Lynn! :)

    Ja inderdaad, dat denk ik toch ook nog vaak hoor!
    Donderdag moest Nick zen diploma op school gaan halen, en ik zei in de auto nog dat het toch wel jammer was dat Michiel er niet bij kon zijn.. En ik kreeg echt tranen in mijn ogen, onmiddellijk.

    En ja, daar zoude wel eens gelijk in kunnen hebben! ;-)
    Da heb ik toen ook zeker gedacht!

    x

    BeantwoordenVerwijderen