zondag 5 mei 2013

Een warboel in mijn hoofd.


De ene ziet mij als de meest vergeetachtige chaotische persoon die hij/zij kent, terwijl een ander mij net ziet als de georganiseerdheid zelve, als iemand die in de chaos toch wel alles helder blijft zien. Ik moet toegeven dat m'n kamer en kot een enorme rommelhoop zijn en ook m'n hoofd blijft er vaak niet van gespaard maar meestal kon ik er alles nog wel in terugvinden. 

De laatste week lijkt m'n hoofd wel over te lopen. Zeker wanneer ik in bed lig, flitsen willekeurige gedachten door m'n hoofd en lijk ik maar niet tot rust te kunnen komen, wat ik ook probeer. Enorm vervelend als je nog eens een nachtje goed wilt slapen zonder eerst enkele uren wakker te liggen en te liggen denken. Over alles en niets, belangrijk en onbelangrijk, zonder dat ik het wil. Ik zie even het patroon er niet meer in. Niet meer in m'n gedachten maar ook niet meer in wat ik allemaal nog moet doen. 


Misschien het ideale moment om eens met 'To do'-lijstjes te beginnen en ook met een planning voor de week. Welke les ik wanneer heb, wat ik die avond van plan ben te doen, wat ik tussen de lessen door eens ga doen. Het is eigenlijk echt wel nodig om er even bij stil te staan. Soms heb ik het gevoel dat ik mezelf aan het voorbijlopen ben op een moment dat het misschien beter is om even stil te staan en alles van een afstand te bekijken. 

Daarom heb ik er gisterenavond ook eens werk van proberen te maken. Ik ben een rustig avondje thuisgebleven, heb de geruchten uitgelezen en de taak erover gemaakt. Waarna ik even met mezelf heb overlopen wat ik volgende week allemaal van plan ben en wat ik tussendoor zou kunnen doen, wat ik tussendoor mo├ęt doen. Ik hoop echt dat dat verheldering brengt want de afgelopen week, liep ik op een bepaalde manier nogal 'ambetant' rond. Alsof ik op de een of andere manier geen blijf wist met mezelf. 


Nu ik dit schrijf, verklaart m'n 'zelfverklaarde chaos' natuurlijk wel veel en ergens doet het ook deugd om het jullie even te vertellen. Dit is volgens mij ook een van de redenen waarom ik nogal op m'n tenen getrapt ben als er iets wordt afgezegd, of niet gaat zoals ik het gepland had in m'n hoofd. Omdat net dan er weer in m'n warboel wordt gewoeld. Dan wordt er weer gespeeld met het beeld dat ik in m'n hoofd had en ik opnieuw kan beginnen alles terug op mijn manier te ordenen. 

Wat een enorme en serieuze tekst. Niet echt iets dat jullie gewoon zijn van mij. Het was even nodig om jullie te laten weten dat ik eventjes door al de bomen het bos terug moet leren zien, mijn patroon en mijn werkwijze moet terugvinden. Voor de rest gaat alles goed met mij, voor dat jullie je ineens zorgen begonnen maken. ;) 

I'll be fine. 

Liefs
Veronique

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen